Conform de wetgeving bescherming van persoonsgegevens bieden wij jou ons Privacy & Cookie beleid aan. Dit beleid geldt voor alle services die wij als bedrijf verlenen.

Ik accepteer de privacyvoorwaarden

To Blog or not To Bog, that’s the Question

4 september 2019
To Blog or not To Bog, that’s the Question

Persoonlijk houd ik wel van schrijven. Er zitten altijd wel verhalen in mijn hoofd. Als ik ze dan al onthoud, denk ik: dat idee bewaar ik voor een boek… Later als ik tijd heb om er een te schrijven…

Interessant is het wel om te bedenken dat er ook lezers moeten zijn, als je op je website een blog schrijft. Vanmiddag was ik bij mijn webdesigner op kantoor. Hij zag dat mijn laatste blog dateert uit het Stenen Tijdperk en zei: je zou eigenlijk wekelijks je website bij moeten werken door bijvoorbeeld een blog te schrijven. Ok√©, maar ik maak niet zoveel blogwaardigs mee hoor! Acht, zei hij voor Google maakt dat niets uit. Pffff….

Google blijkt dus geen kritische lezer te zijn. Ook hoeft mijn verhaal niet echt interessant te zijn, mag slaapverwekkend over komen en mag vol met onwaarheden zitten. Als ik maar schrijf. Dan blijf ik binnen de Zoekmachine der zoekmachines in the picture.

Bij deze de proef op de som, want deze blog gaat werkelijk nergens over. Leest iemand mij? Zo ja, stuur me een berichtje met: gelezen!

En mocht dat inderdaad zo zijn dat het niet alleen om Google-cijfers gaat, maar ik echt een virtuele audience heb, dan zal ik hierbij nog even wat schrijven van supervisie-niveau, iets dat me raakte deze week: naast mijn werk als supervisor/coach ben ik ook werkzaam in de gezondheidszorg. Afgelopen weekend werkte ik met dementerende ouderen. De fragiliteit van deze doelgroep raakt me. Ik zag een prent van een dementerende oudere die in de spiegel keek en zichzelf zag als jongeman met zijn werkkleding aan. We vergeten soms dat een ziek iemand een mens is als wijzelf zijn. En vroeger een gezin had, een baan en hobby’s. Een van de dementerenden was vroeger tandarts geweest. Ze zei tegen me: wat heeft u een prachtig gezicht en wat een mooie lach! Overigens vergat ze steeds dat ze dit al eens gezegd had, waardoor ze het nog minstens tien keer herhaalde die avond! En het deed me wat. Zo vaak heb ik mezelf afgekeurd: niet mooi genoeg, niet slank genoeg, niet fijntjes genoeg, te grote mond, te scheve neus etc. En deze vrouw keek naar mijn gezicht en mijn glimlach en herstelde mijn soms te fragiele zekerheid een beetje die avond. Dat raakte me.

Ik hoop dat Google veel plezier had om dit te lezen en ook geraakt werd. Want ook zijn ‘schoonheid’ is fragiel. One day you’re in, the next day you’re out. How fragile we are… How fragile we are…